*__Νεκρός 16χρονος από σφαίρα μπάτσου στο κέντρο της Αθήνας

Posted on Δεκέμβριος 7, 2008 από

2


Το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκέμβρη οι κρατικοί δολοφόνοι περιπολούσαν σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων, όταν δέχτηκαν λεκτικούς διαπληκτισμούς από τον κόσμο. Αμέσως ο μπάτσος έβγαλε το όπλο του και πυροβόλησε εν ψυχρώ ένα παιδί 16 χρονών, ο οποίος σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες διακομίστηκε νεκρός στον Ευαγγελισμό.

Αμέσως μετά το κέντρο της Αθήνας κατακλύστηκε από μπάτσους και κλούβες, ενώ ο κόσμος συγκεντρώθηκε στον Ευαγγελισμό όπου απώθησε την είσοδο των μπάτσων μέσα στο νοσοκομείο. Λίγο αργότερα τα ΜΑΤ έκαναν επίθεση στην Τσαμαδού με αποτέλεσμα μία σύλληψη, ενώ κόσμος από όλη την Αθήνα κατευθύνεται για συνέλευση στο Πολυτεχνείο. Συνελεύσεις και συγκεντρώσεις γίνονται και σε άλλες πόλεις [Ηράκλειο Κρήτης | Θεσσαλονίκη].

Αργότερα το βράδυ συγκρούσεις γίνονται έξω από το Πολυτεχνείο, καθώς και αυθόρμητη πορεία στην Αθήνα που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ ενώ εχούν καταληφθεί επίσης η ΑΣΟΕΕ και την Νομική. Ταυτόχρονα γενικεύονται οι συγκρούσεις στην Ερμού και έγινε επίθεση στο ΑΤ Ακροπόλεως. Τις πρώτες πρωϊνές ώρες οι συγκρούσεις εξαπλώθηκαν και στο Πάντειο.

Πορείες – συγκρούσεις – διαμαρτυρίες, έγιναν την ίδια ώρα σε όλη σχεδόν τη χώρα: Ηράκλειο [Φώτο] | Μυτιλήνη | Θεσσαλονίκη | Γιάννενα | Κομοτηνή | Ξανθη | Σέρρες | Χανιά | Σπάρτη | Αλεξανδρούπολη | Βόλο |

Τα σύγχρονα Τάγματα Ασφαλείας μας δολοφονούν

«Η Δημοκρατία τους δολοφονεί, μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης φτώχειας, ελέγχου, καταστολής και εκμετάλλευσης.

Η κρατική βία ένστολη αυτή τη φορά πυροβολεί και σκοτώνει.
Ένα μικρό παιδί, έναν νεαρό, από αυτούς που τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί της μίζας και της διαφθοράς αποκαλούν αλήτες.

Μια σφαίρα που βρίσκει τη δημοκρατία τους στο πιο ευαίσθητο σημείο και της χαρίζει το θάνατο.
Πάντα και παντού οι σφαίρες των δολοφόνων της αστυνομίας είχαν αυτή την δυνατότητα, να σκοτώνουν περισσότερα από αυτά που αρχικά πυροβολούσαν.

Ένα ολόκληρο σύστημα κρατικής και ιδιωτικής διαφθοράς, από δικαστές, αστυνόμους, πολιτικούς-βουλευτές, επενδυτές και τραπεζίτες, παπάδες και αστυνόμους. Με το μεγαλύτερο μέρος του λαού να βρίσκεται σε βαθύ και μόνιμο λήθαργο, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς ίχνος τσίπας, να χάφτει τις αηδίες που του προσφέρουν.

Σήμερα αυτός ο λαός θα κληθεί να αποδείξει την εμπιστοσύνη του σε αυτό το διεφθαρμένο σύστημα και να αποδεχθεί μία ακόμη θυσία, αυτή τη φορά ενός νεαρότατου μέλους, ενός παιδιού, ενός δολοφονημένου παιδιού.

Η κρατική βία πιο έντονη από ποτέ ελέγχει, παρακολουθεί, εξοπλίζεται, διοικείτε από κυνικούς δολοφόνους, απολαμβάνει ασυλίας, από τους διεφθαρμένους πολιτικούς που προστατεύει και τελικά δολοφονεί.

Η απανθρωπιά και η κτηνωδία ενός ολόκληρου συστήματος διασφαλίζει την ηθική και εξουσιαστική του συγκρότηση στα όπλα των φονιάδων της αστυνομίας.

Δεν θα υπογράψουμε πάνω στο σώμα του νεαρού συντρόφου μας καμία συνθήκη κοινωνικής και ταξικής «ειρήνης»

Ολα συνεχίζονται… »

από .Raδιο κλειδαρότρυπα

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΤΕΖΑ
ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

..Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους, ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα – εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ’ τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ως τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ως τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

Εξύβριση αρχής – έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής – έτσι είθισται ν’ αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και δυστυχώς γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια – όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.
Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν’ αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί μ’ «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου… κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν …ανακαλύπτονται. Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ’ αφέλεια, σ’ όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (…) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ.»

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Advertisements