Μετάφραση του κειμένου «A Contribution to the Critique of Political Autonomy» της περιοδικής έκδοσης troploin. Το ‘troploin’ αποτελούν οι Ζιλ Ντωβέ και Καρλ Νεζίκ.

Posted on Φεβρουαρίου 11, 2009 από

0


Μετάφραση του κειμένου «A Contribution to the Critique of Political Autonomy» της περιοδικής έκδοσης troploin.

Το ‘troploin’ αποτελούν οι Ζιλ Ντωβέ και Καρλ Νεζίκ. μετάφραση: http://coghnorti.wordpress.com

Καμιά κριτική πέρα από αυτό το σημείο Κάθε κριτική της δημοκρατίας εγείρει υποψίες, κάτι που ισχύει ακόμα περισσότερο όταν αυτή η κριτική γίνεται από εκείνους που επιθυμούν έναν κόσμο χωρίς κεφάλαιο και μισθωτή εργασία, χωρίς τάξεις, χωρίς Κράτος.

Αν και η κοινή γνώμη αντιπαθεί, εντούτοις κατανοεί αυτούς που αποδοκιμάζουν τη δημοκρατία από μια αντιδραστική ή ελιτίστικη σκοπιά.

Κάποιος που αρνείται την ικανότητα του μέσου ανθρώπου να οργανώνει και να επιτελεί τις λειτουργίες που έχουν να κάνουν με τη ζωή του, λογικά θα είναι και ενάντιος στη δημοκρατία. Όμως εκείνος που πιστεύει με θέρμη σε αυτή τη δυνατότητα, και παραταύτα θεωρεί ότι η δημοκρατία δεν προσφέρεται για την ανθρώπινη χειραφέτηση, είναι καταδικασμένος να καταλήξει στον κάλαθο των αχρήστων της θεωρίας. Στην καλύτερη περίπτωση, αποδοκιμάζεται ως ηλίθιος· στη χειρότερη, κερδίζει τη φήμη ενός διεστραμμένου νου, που θα καταλήξει να στέκεται στο πλευρό των κύριων εχθρών της δημοκρατίας: των φασιστών.

Πράγματι, αν “η χειραφέτηση της εργατικής τάξης πρέπει να κατακτηθεί από την ίδια την εργατική τάξη”, φαντάζει προφανές ότι για να αυτοχειραφετηθούν, πρέπει οι εκμεταλλευόμενοι να καταργήσουν τις δομές εξουσίας που τους κρατούν υποδουλωμένους, και άρα να δημιουργήσουν τα δικά τους όργανα διαβούλευσης και λήψης αποφάσεων. Η άσκηση της συλλογικής ελευθερίας, αυτό δεν είναι το νόημα της δημοκρατίας…; Αυτή η υπόθεση έχει το προτέρημα της απλότητας: Τι καλύτερος τρόπος για να αλλάξουμε τον κόσμο και να ζήσουμε την καλύτερη δυνατή ζωή, από το να θεμελιώσουμε αυτή τη ζωή σε θεσμούς που θα παρέχουν τη μέγιστη ελευθερία λόγου και λήψης αποφάσεων στον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων; Εκτός αυτού, κάθε φορά που οι μάζες των εξουσιαζόμενων αγωνίζονται, ανακηρύσσουν συνήθως τη βούλησή τους να εγκαθιδρύσουν την αυθεντική δημοκρατία που μέχρι τότε τους έλειπε. Για όλους αυτούς τους λόγους, η κριτική της δημοκρατίας μοιάζει μια χαμένη ή ξεχασμένη μάχη. (…)

Περιεχόμενα:

Καμιά κριτική πέρα από αυτό το σημείο Η καρδιά του ζητήματος Η παραδοσιακή ή αντιδραστική κριτική Η κριτική του Νίτσε Η ατομικιστική κριτική Αδιαφορώντας για τη δημοκρατία

Η κριτική του επαναστατικού συνδικαλισμού: παρακάμπτοντας τη δημοκρατία Αντικοινοβουλευτισμός Η μπολσεβίκικη κριτική: σοβιέτ ενάντια στο κοινοβούλιο Η αναρχική κριτική: διαχέοντας την εξουσία

Η κριτική του Μπορντίγκα: το αντίθετο της δημοκρατίας Συμβουλιακός κομμουνισμός: από την εναντίωση στη γραφειοκρατία στη μη-βία Η κριτική της «τυπικής» δημοκρατίας Οπότε είχε δίκιο ο Τσώρτσιλ;… Το Γουέστμινστερ δε βρίσκεται στην Ακρόπολη Ζήτημα λέξεων; Εκμετάλλευση και / ή κυριαρχία; Η πολιτική ως θεμέλιο της δημοκρατίας Κατασκευάζοντας συναίνεση… και διαφωνία Από τον προπαγανδιστή στο διδάσκαλο «Όσο περισσότερη πληροφορία και συζήτηση υπάρχει, τόσο καλύτερα…» Ίντερνετ, το αποκορύφωμα της δημοκρατίας Η άμεση δημοκρατία σύμφωνα με τη λογική της Το (διπλό) μυστικό της δημοκρατίας Αντίφαση στην κομμουνιστική θεωρία …και αντίφαση στην προλεταριακή πρακτική Η έλξη της δημοκρατίας Ένα σύστημα που δεν αποτελεί αιτία του εαυτού του… ούτε το γιατρικό του εαυτού του Κι όμως συνεχίζει να αντέχει… Ο κομμουνισμός ως δραστηριότητα Το αυτο- δεν αρκεί Τι πρέπει να κάνουμε;

Advertisements