* Μερικά σχόλια για το κείμενο «Στειρωμένα Ζώα – Αποστειρωμένη Ζωή»

Posted on Μαρτίου 7, 2009 από

0


http://antispe-gr.blogspot.com/
Στις 5 Δεκεμβρίου αναρτήθηκε στο blog Earth Lliberation το κείμενο «Στειρωμένα Ζώα – Αποστειρωμένη Ζωή». Ακολούθησαν διάφορα σχόλια και αναπτύχθηκε διάλογος στα σχόλια από κάτω, όπως και στο blog της ΠΟ.ΦΥ.ΖΩ.. Θα σταθώ σε μερικά σημεία:

Καταρχήν, η γενικότητα «τα αδέσποτα». Κάθε αναφορά από τον ανθρώπινο παράγοντα στα ζώα του δρόμου γίνεται με την απόδοση του χαρακτηρισμού «αδέσποτα». Ουσιαστικά αυτό υποδηλώνει μια γενίκευση λανθασμένη, καθώς δεν έχουν όλα τα αδέσποτα ζώα τις ίδιες ανάγκες και ιδιαιτερότητες. Θυμίζει γενικεύσεις τύπου «η νεολαία». Όπως η νεολαία δεν είναι ένα ενιαίο αμιγές σώμα, αλλά ένα μείγμα διαφορετικών ανθρώπων, έτσι και τα αδέσποτα έχουν το κάθε ένα από αυτά τις ιδιαιτερότητές τους. Κάποια είναι φιλικά με τον κόσμο, άλλα δαγκώνουν περαστικούς, κάποια είναι κοινωνικά, κάποια άλλα μοναχικά, μερικά αντέχουν το κρύο και την πείνα περισσότερο από άλλα, ο βαθμός προσαρμοστικότητάς τους στο ανθρώπινο περιβάλλον μπορεί να διαφέρει σε μεγάλο βαθμό, το ίδιο και οι ερωτικές τους διαθέσεις, κλπ. Κάθε γενικευμένη άποψη λοιπόν, ναι στη στείρωση, ή όχι στη στείρωση στα αδέσποτα, στην ουσία είναι αδιάκριτη και έωλη.

Μετέπειτα, η σχέση «αδέσποτου» σκυλιού – ανθρώπου, είναι σχέση εξουσιαστική και πρέπει να ληφθεί σαν δεδομένο αυτό. Σίγουρα, η στείρωση κάποιου ζώου είναι αναμφισβήτητα πράξη επιβολής εξουσίας. Επιβολή εξουσίας είναι όμως και το κλείδωμα των ζώων μέσα στο σπίτι επειδή πρέπει να πάμε για δουλειά, το να τα ταΐζουμε ό,τι θέλουμε και όποτε θέλουμε εμείς (συνήθως μάλιστα με σάρκα άλλων ζώων, θέμα επίσης πολύ σημαντικό), το να τους φοράμε αλυσίδες στο λαιμό για να τα πάμε βόλτα, να φροντίζουμε να μη ζευγαρώσουν, αν ζευγαρώσουν και γεννήσουν να πάρουμε τα παιδιά τους και να τα δώσουμε αλλού, κτλ. Εξουσιαστικές σχέσεις αναπτύσσονται επίσης και ανάμεσα στα ίδια τα τετράποδα. Τσαμπουκάδες, τσακωμοί, ιεραρχικές συμμορίες, βιασμοί θηλυκών σκυλιών από αρσενικά, κλπ. Το τελευταίο κάποιος μπορεί να μπει -και θα είχε και δίκιο- πως θα είχε αποφευχθεί με τη στείρωση του εν λόγω σκύλου. Όπως και να έχει, μας αρέσει ή όχι, βρισκόμαστε σε θέση ισχύος, είμαστε «αφεντικά» και πρέπει να παίξουμε το ρόλο του καλού αφεντικού. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι εφικτό αυτό, το μόνο σίγουρο είναι πως εξαιτίας του ρόλου αυτού, οι άδικες και λανθασμένες αποφάσεις είναι αναπόφευκτες, σε κάθε περίπτωση. Το θέμα είναι αυτά τα λάθη να είναι όσο το δυνατόν λιγότερα.

Κάπου εδώ να αναφέρω πως η ανάπτυξη οποιουδήποτε επιχειρήματος που ξεκινά από τη βάση πως τα αδέσποτα ζουν στην πόλη και όχι στο φυσικό τους περιβάλλον, είναι λανθασμένη εξ αρχής και αναγκαστικά απορρίπτεται, καθώς υποπίπτει στο σφάλμα της νατουραλιστικής χίμαιρας.

Στην παράγραφο “Τα επιχειρήματα των φιλοζωικών και κτηνιάτρων για τη στείρωση”, βρίσκω κατά κάποιο τρόπο άτοπη την αναφορά στους κανόνες φυσικού περιβάλλοντος, καθώς αυτοί δε συμβαίνουν σε μια τσιμεντούπολη. Κατά τ’ άλλα, θεωρώ πως αναφέρονται πολλές αλήθειες για τα αρνητικά της στείρωσης που για διάφορους λόγους δεν τα μαθαίνει η μάζα. Από προσωπική μου εμπειρία μπορώ να πω είναι άλλο το ζώο πριν από, και άλλο μετά από τη στείρωση.

Στην παράγραφο “Ό,τι κάνουμε στη φύση κάνουμε και στον εαυτό μας”, το ότι κάποιοι συνέδεσαν την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου με την ευγονική από μόνο του δε λέει κάτι, ενώ δε μπορώ να συμφωνήσω με την κριτική στον κοινωνικό δαρβινισμό, αφού -άσχετα αν μου αρέσει ή όχι- τον βλέπω σε εφαρμογή κάθε μέρα. Προς μεγάλη μου χαρά βέβαια, την ίδια στιγμή βλέπω γύρω μου την Αλληλοβοήθεια για την οποία μίλησε ο Κροπότκιν να εφαρμόζεται με την εξίσου ίδια επιτυχία και να εξισορροπεί τα πράγματα.

Στην παράγραφο “Πειθαναγκασμός, συναίνεση και επιστημονική αντικειμενικότητα”, θα πρόσθετα μόνο πως τόσο τα σκυλιά, όσο και τα γατιά, μπορούν να ζήσουν άνετα με μια καθαρά vegan διατροφή. Τα σκυλιά πολύ εύκολα, οι γάτες με λίγο περισσότερη προσοχή λόγω της ανάγκης τους σε ταυρίνη.

Μπαίνοντας πιο βαθιά στο θέμα τώρα, θεωρώ πως η στείρωση δεν είναι ένα μονοδιάστατο θέμα, ούτε αποκλειστικό ζήτημα της μητρόπολης. Είναι προφανές, πως ένα σκυλί που ζει εσώκλειστο σε κάποιο σπίτι με όλα τα κομφόρ του, δεν έχει την παραμικρή ανάγκη να στειρωθεί. Ενδεχομένως αυτό να ισχύει και με τα «αδέσποτα» που ζουν σε περιοχές φιλικές προς αυτά. Όμως, δεν είναι όλα τα «αδέσποτα» σαν αυτά της πλατείας Συντάγματος ή των Εξαρχείων. Υπάρχουν αδέσποτα στην βόρεια επαρχεία, σε πόλεις όπως τα Γιάννενα, η Καστοριά, η Κοζάνη, η Βέροια, οι Σέρρες, η Ξάνθη, η Κομοτηνή, κτλ, που κυριολεκτικά πεθαίνουν από το κρύο. Πέραν αυτού, η αντιμετώπιση που έχουν πολλά αδέσποτα ζώα της επαρχίας από κωλόβλαχους -που μακάρι να μην ξημερώσει επόμενη μέρα για αυτούς και να πάθουν χειρότερα από αυτά που έκαναν- είναι πέρα για πέρα αποκρουστική. Βιτριόλι, σφαίρες, κρεμάσματα, θάνατος από ασιτία και αφυδάτωση, καυτό λάδι, δέσιμο στο αυτοκίνητο και ανάπτυξη ταχύτητας, είναι μόνο μερικά από τα φετινά περιστατικά που ακούστηκαν. Κάθε χρόνο φτάνουν στο φως της δημοσιότητας εκατοντάδες περιστατικά, οπότε αυτά που πραγματικά λαμβάνουν μέρος είναι χιλιάδες. (Ανέβηκε πρόσφατα βίντεο στο youtube με θέμα τα χιλιάδες δολοφονημένα αδέσποτα του Ιανουαρίου, δείτε το εδώ.) Η επαρχία είναι γεμάτη ζώα που από την κακοποίηση που έχουν υποστεί δεν αφήνουν άνθρωπο να τα πλησιάσει. Και κάπου εδώ είναι το δίλημμα: γιατί να μη στειρωθεί ένα ζώο που εκ των πραγμάτων δεν έχει πολύ ζωή μπροστά του και θα κάνει απογόνους οι οποίοι επίσης θα έχουν μια σύντομη και φριχτή ζωή μπροστά τους. Γιατί πλέον εδώ δε μιλάμε για έναν απλό θάνατο, πάτημα από αυτοκίνητο πχ, που το σκυλί θα πεθάνει για να επιβεβαιώσει απλά τα στατιστικά που θέλουν τα αδέσποτα να πεθαίνουν πριν συμπληρώσουν δυο χρόνια ζωής. Εδώ μιλάμε για βασανιστήρια. Φυσικά, και σε αυτή την περίπτωση πάλι κάποιοι αδέσποτοι φίλοι, με τη στείρωση θα πληρώσουν τη διαστροφή κάποιων ανθρώπων. Και το πρόβλημα για μια ακόμη φορά δεν είναι τα σκυλιά, αλλά η τοπική κοινωνία στην οποία ζουν. Και μιας και τέτοιες κοινωνίες είναι επιβεβαιωμένα αδιάφορες προς τα αδέσποτα ζώα, το δίλημμα είναι μάλλον ρητορικό.

Το ζήτημα λοιπόν της στείρωσης, αναλύοντας το, γίνεται δευτερευούσης σημασίας, καθώς μέσα από την ανάλυσή του προκύπτουν τα ζητήματα α) της ολοκληρωτικά ανθρωποκεντρικής αντίληψης κάποιων ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για αυτή την κατάσταση και, β) της χρηστικής αξίας των ζώων στην κοινωνία.

Στην πρώτη περίπτωση, το ζήτημα είναι κυρίως η έλλειψη παιδείας και η νοοτροπία κάποιων ανθρώπων. Και το αναφέρω αυτό χωρίς διάθεση σνομπισμού, έπαρσης ή μείωσης των ανθρώπων αυτών. Απλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος επιπέδου να κρατάει ολοκληρωτική στάση απέναντι στα ζώα, άσχετα αν ο ίδιος τα προσεγγίζει θετικά ή αρνητικά. Και αυτό το γεγονός είναι ένας βασικός παράγοντας που οι πόλεις μας είναι τρομερά εχθρικές στα αδέσποτα. Αντί να γίνεται λόγος για μια πόλη πιο ανθρώπινη και συνάμα πιο φιλική στους τετράποδους συμπολίτες μας, γίνεται λόγος για στειρώσεις και μόνο. Ας φανταστούμε πεζοδρομημένο το τετράγωνο ανάμεσα στα σημεία Ακρόπολη-Σύνταγμα-Ομόνοια (με πεζοδρομημένη την Πανεπιστημίου και τη Σταδίου και τα γύρω στενά) και πόσο φιλικό θα γινόταν το κέντρο της Αθήνας σε εκατοντάδες σκύλους. Δεν λέω ιστορίες sci-fi, εδώ για πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου μιλάει ακόμα και ο Πάγκαλος. Ή πόσο φιλική θα ήταν μια «ποδηλατούπολη» σε στυλ Άμστερνταμ. Και κάθε δημόσια υπηρεσία να είναι υποχρεωμένη να φιλοξενεί και να σιτίζει δύο ζώα στο χώρο της. Δεν νομίζω πως είναι τόσο εξωφρενικά τα προαναφερόμενα που προτάσονται σαν απλές, πλην όμως ουσιαστικές λύσεις.

Στη δεύτερη περίπτωση, αναφέρομαι στα pet shops που εμπορεύονται ζώα. Ο κόσμος τα αγοράζει, διαιωνίζεται μια κατάσταση εκμετάλλευσης και πόνου, με τελικό θύμα τα άστεγα ζώα που συνεχίζουν να μένουν στο δρόμο, επειδή αυτοί που έχουν τη διάθεση να βάλουν ένα σκυλί στο σπίτι τους, βάζουν ένα αγορασμένο. Και εδώ είναι που πρέπει να υπάρξουν θεσμικές και όχι μόνο πιέσεις, αλλά και ενημέρωση του εν άγνοια κοινού.

Για την απελευθέρωση ανθρώπινων και μη ζώων,

v3g4n

Advertisements