Ο αντεστραμμένος κόσμος και η ψευδής συνείδηση της αριστεράς

Posted on Ιουνίου 5, 2011 από

0


από το arnetiko.blogspot.com

Η λέξη αριστερά μας φέρνει στο μυαλό λιγότερο ή περισσότερο κάποια αντιθεση στον καπιταλισμό. Καπιταλισμό…με ποια έννοια, όμως ? – που θα αναρωτιόταν και ο αείμνηστος Giorgio Gaber (η αντίθεση είναι συνέπεια της έννοιας του καπιταλισμού για τον οποίο μιλάμε). Έχω την εντύπωση από… το «κάπιταλ» (= «κεφάλαιο»). Και από που πηγάζει το «κάπιταλ»? Ένα γονατοδιάβασμα (λέξη που έμαθα από τον Ράκο «Lumpen» Κουρελάριο – τι να γίνεται άραγε αυτή η ψυχή? – κατι μαγειρεύει σίγουρα μετά το «κλεισιμο» του τελευταίου του μπλογκ) κάποιας εικονογραφημένης έκδοσης με τίτλο λ.χ «Marx for dummies» θα ήταν αρκετό για να σας πείσει ότι το κάπιταλ πηγάζει από την (ανταλλακτική) αξία. Και από που πηγάζει η αξία? Από την(αφηρημένη) εργασία, φυσικά. Και τι είναι η αφηρημένη εργασία? Δεν πρόκειται για την κοινωνική παραγωγή υλικών προϊόντων που έχει σκοπό να καλύψει συγκεκριμένες ανθρώπινες ανάγκες. Αυτό είναι συγκεκριμένη εργασία. Αφηρημένη εργασία είναι η (οποιαδήποτε) εργασία που κάνουμε για να τσεπώσουμε κάποια αξία (σε μορφή χρήματος με εργοδότη κάποιο καπιταλιστή στονκαπιταλισμό δυτικού τύπου, σε μορφή (και) κουπονιών με εργοδότη το κρατος (κάποιο καπιταλιστή πάλι με άλλη μορφή, δηλαδή) στονκαπιταλισμό ανατολικού τύπου). Και προκειμένου να τσεπώσουμε αξία…την παράγουμε, με την αφηρημένη εργασία μας, μια κοινωνική σχέση πανω στην οποία θεμελιώνεται και διακρίνεται το (προ-)ιστορικό κοινωνικό εκείνο συστημα που ειναι γνωστό ωςκαπιταλισμός. Η παραγόμενη αξία συνιστά μια αυτόνομη δύναμη η οποία επιβάλλει τους νόμους της στο σύνολο της κοινωνίας, στον εργαζόμενο, στον καπιταλιστή, στον λούμπεν προλετάριο. Η αδυναμία αυτής της κατανόησης οδηγεί – που αλλού – στις θεωρίες συνωμοσίας και στην σκανδαλώδη(?) σύμπλευση αριστεράς και (ακρας) δεξιάς – πως μπορούμε να ξεχάσουμε την επίθεση των αναρχο-φασιστοειδών στην συναγωγή της Λάρισας? Οδηγεί σε μιαψευδή συνείδηση ότι υπεύθυνα είναι συγκεκριμένα πρόσωπα/επώνυμα και οι ιδιότητές τους (πχ «ανηθικότητα»), συγκεκριμένες εθνότητες/θρησκείες/ομάδες (πχ Εβραίοι, ιλουμινάτι, λέσχη μπίλντεμπεργκ, los Americanos (που λέει ειρωνικά προφανώς κι ο Τζάρμους στο «The Limits of Control») κλπ) και όχι οι δομικές κοινωνικές σχέσεις του (καπιταλιστικού) συστήματος.
Λογική συνέπεια μιας τέτοιας ανάλυσης είναι ότι η αντίθεση στον καπιταλισμό πρέπει να παρει τη μορφή της αντίθεσης στην θεμελιώδη και χαρακτηριστική κοινωνική του σχέση, την (αφηρημένη) εργασία.
Μήπως πρόκειται για κάποια «οπισθοδρόμηση» μιας και η απουσία αυτής της σχέσης χαρακτηρίζει τις προ-καπιταλιστικές κοινωνίες?  Όχι, αν συμπεριλάβουμε στο σενάριο μια σημαντική συνιστώσα, τηντεχνολογία, η οποία μέσω του αυτοματισμού που επιφέρει στην παραγωγική διαδικασία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της κατάργησης της (αφηρημένης) εργασίας και επομένως του καπιταλισμού! Οπισθοδρόμηση είναι οι συντηρητικές φωνές της αριστεράς για το «δικαίωμα στη δουλειά», που με βάση τα παραπάνω μεταφράζεται ως «δικαίωμα στον καπιταλισμό». Μα, είναι «δικαίωμα στη ζωή» θα αναφωνήσει κάποιος (αριστερός και όχι μόνο), αφού, ως γνωστόν, «αν δεν δουλέψεις, δεν τρως». Αν όμως καταργήσεις τη δουλειά συνολικά, δηλαδή κοινωνικά, δηλαδή περάσεις σ’ ένα άλλο κοινωνικό σύστημα, τεχνολογικά υπερ-προηγμένο (στο πνεύμα της εποχής μας),  χωρίς αφηρημένη εργασία (στο πνεύμα της εποχής μας πάλι)…τρως μια χαρά, κι εσύ κι ο κόσμος όλος. Πως λέγεται αυτό το νέο κοινωνικό σύστημα? Κομμουνισμός, φυσικά! Ένα σύστημα που δεν έχει υπάρξει ποτέ μέχρι τώρα, αλλά πρόκειται…Συν Αθηνά και χείρα κίνει. Οργάνωσε τα όνειρα σου σε επιθετικούς σχηματισμούς: στο μοντέρνο κίνημα εναντια στην εργασία και πέταξε τις αριστερές ψευδαισθήσεις εκεί που πρέπει: στους σκουπιδοντενεκέδες της ιστορίας!
Advertisements